बजार बाबु अर्थात् राजेशमान

(स्तम्भकार कुमार रुपाखेती)

महानगरपालिकाको अदूरदर्शिताका कारण वीरगञ्जका जनताले महँगो हरियो तरकारी र फलफूल खान विवश छन् । बिरालोले बच्चा सारेझैँ वीरगञ्जको तरकारी, फलफूल बजार घण्टाघरबाट छपकैया र अहिले माइदिया पोखरीको कुनाकाप्चामा पुगेको छ । गीता मन्दिर अगाडि महानगरले स्थापना गरेको तरकारी बजारले समेत आकार लिन सकेको छैन ।

बजार स्थापनाको नाममा गीता मन्दिर र छपकैयामा महानगरले करोडौँ खर्च गर्‍यो र असफल भयो । अदूरदर्शी किसिमले राजेशमानको सनकले जनताको रगत पसिनाको करको पैसा बजार विकास र आधुनिक बजारको नाममा अव्यवस्थित किसिमले खर्च गरियो । राजस्वबाट प्राप्त आम्दानीलाई “लुटको धन,फुपूको श्राद्ध” स्तरमा खर्च गर्दा पनि महानगरवासीले चुइँक्क गरेका छैनन् ।

वीरगञ्जेलीहरूले बम्पर भोटले राजेशलाई जिताए, माया गरे । तर राजेशमानले नगरवासीलाई मायाको सट्टा तिरस्कार गरेको देखिन्छ । माइदिया पोखरीको पूर्वतर्फ स्थापित नयाँ तरकारी बजार एकदमै फोहर, गन्हाउने, कच्याकुचुक परेको खाल्टोमा छ । यहाँ हिलोको अवसरमा आहालमा सुँगुर रमाइरहेका छन्, असरल्लिएको हिलो, बाटो नै नभएको, हाँस, कुखुरा, छाडा कुकुरको विगविगी भएको ठाउँमा अव्यवस्थित बजार छ । यस्तो कुरूप र अपायक बजार त गाउँपालिकामा समेत पाइँदैन । तर मेयरको कृपाले महानगरवासीले यस्तो दुर्गन्धपूर्ण बजार बेहोर्नु परेको छ । माइदिया बजारमा ग्राहकहरू बाइक वा कारले जानै सक्दैनन्, किनकि सग्लो बाटो नै छैन । आदिम कालको अविकसित, फोहर र घिनलाग्दो बजार हो नयाँ हाट बजार । आखिरकार मेयर साहेबले किन महानगरवासीलाई दुःख,कष्ट दिएर रमाउन खोजेका हुन् ? वीरगञ्ज महानगरपालिकाले अव्यवस्थित हाट-बजार व्यवस्थापन गर्न नसक्दा जनताहरू टोल–टोलमा खुलेका स–साना पसलबाट अस्वस्थकर, महँगो र बासी तरकारी तथा फलफूलमा आश्रित भएका छन् । जाबो एउटा व्यवस्थित बजार समेत यिन्लाई “कमिलालाई मुतको पहिरो” बनेको किन होला ? भुस्कौल विद्यार्थी बस्ता मोट अर्थात् राजेशमान ।

बहुदल आएपछि आदर्शनगरको तरकारी बजार मासियो । अहिले महानगरपालिकाले नजाने के–के कमाउने, खाने, गाडी ग्यारेज जस्ता अप्रासंगिक थलो बनाएको छ । साँझिया बिहानियाको बजार व्यवस्थित गर्न नसक्नेले रात्रि बजारको नाङ्गो नाच पनि देखाए । आदर्शनगर जस्तो व्यवस्थित पुरानो बस पार्कमा बजार लगाउने कि नलगाउने ? मिना बजार, बिर्ता बजार यहाँका पुराना बजार पनि व्यवस्थित र आधुनिक छैनन् । मिना र बिर्ता बजारलाई आधुनिक बनाउने कुनै तरखर पनि छैन । नगवा पोखरीको डिलमा लाग्ने बजार समेत अव्यवस्थित छ । मेयरले अपायक किसिमले काम गर्दा टोल पिच्छै तरकारीको दाम फरक छ अथवा मूल्यमा आकाश, जमिनको फासला छ ।

आफैँ त महादेव उत्तानो टाङ भनेझैँ बजार सुधार्न असक्षम मेयरको आँखा अहिले बी.पी. उद्यानतर्फ सोझिएको छ । माइदिया पोखरीको अव्यवस्थित शंखधर श्वाँख्वा पार्कपछि उनको शिकार भई बी.पी. उद्यान बनेको छ । लछुमनवा पार्कको खस्ताहाल बनाइएको छ । वीरगञ्ज एउटा यस्तो शहर भयो जहाँ न उचित पार्किङको व्यवस्था छ, न सुरक्षित मर्निङ वाक गर्ने थलो छ, बजार दुर्गन्धित, अव्यवस्थित छ, शहरका सबै सडक जाम छन्, वडाहरूको विकास निर्माण ठप्प छ, बस्ती अव्यवस्थित तारले जेलिएको छ, छाडा कुकुरको विगविगी छ, झिँगा, लामखुट्टेको साम्राज्य छ । तर पनि वीरगञ्जको वैभव बढेको छ, मेयर भन्छन् । वास्तवमा राजेशमानको काम गर्ने शैली “खोदा पहाड, निकला चुहा” स्तरको छ । “धाकभन्दा धक्कु ठूलो, हिँड्दा खेरि खुट्टा लुलो” भनेकै यही हो । संक्षेपमा भन्नुपर्दा हाम्रा मेयर साहेबको काम गर्ने शैली नै “नाम बड़े, दर्शन छोटे” खालको छ । जाबो एउटा तरकारी बजारको उचित व्यवस्थापन गर्न नसक्नेले अरू कुनै ठूलो काम बी.पी. उद्यान हरियाली पार्क निर्माण गर्छन् भन्ने कसरी विश्वास गर्ने ? अहिले बी.पी. उद्यानमा भएका हरिया रुख–बिरुवा काटेर माटो भरिँदैछ, वर्षायाममा माटो पानीले बगाउँछ र यो बहुप्रचारित विकास पनि व्यवस्थित बजारझैँ “टाँय टाँय, फिस्स !” होइन त ? मेयर साहेबका चट्टाबट्टा सल्लाहकारहरू पनि वीरगञ्जको माहौल र वीरगञ्जको दर्द सित वाकिफ छैनन् कि कसो ? पुरानो बस स्ट्यान्ड आदर्शनगर आधुनिक, व्यवस्थित र सबैलाई पायक पर्ने हुनाले त्यहाँ बजार लागोस् । पहिले–पहिले हप्तामा दुईपल्ट त्यहाँ सोमबार–बुधबार बजार लाग्ने गरेकै हो । मेयर साहेबको नाम नै बजार बाबु राखौँ है ।

यति मात्रै होइन, यहाँ सहायक सडक मात्र होइन, मेनरोडका सडक फुटपाथ हडपेर व्यापार गर्ने छुट छ । माइस्थान, मेनरोडदेखि महाविरस्थानसम्म फुटपाथमा व्यापार धडल्लेले छँदैछ । खुला नालामा चिया पसल खोल्ने छुट छ । बिचरा जनता खाल्डाखुल्डी सडकबाट लड्दै–पड्दै हिँड्न विवश छन् । किनकि “यो वीरगञ्ज है भैया । राजेशमानका राज है भैया । यहाँ त बजार समेत ठेक्केदारीमा चल्छ । पारिकाले प्राथमिकता पाउँछ । ये वीरगञ्ज है भैया ।” लालबंगलामा पनि तरकारी बजार सर्न सकिन्छ । तरकारी व्यवसायमा समेत यताका तुराहा भन्दा पारिका तुराहाको चल्ती छ ।