राजेशमान कता ?

(स्तम्भकार कुमार रुपाखेती)

वीरगंज महानगरका मेयर राजेशमान कता छन् भनी चर्चा अहिले चुलिएको छ । ज.स.पा. नेपालको छाताछापले विगतमा पटक–पटक गरी दुईपटक दुईथान वीरगंज महानगरमा मेयर जितायो । पहिलो मेयर विजयकुमार सरावगी सूर्य छापको ओत लागे भने दोस्रो मेयर राजेशमान पेण्डुलम देखिन्छन् । “जिस थालिमे खाया, उसीमे छेद किया” अर्थात् उनी अहिले ज.स.पा नेपालमा छैनन् । भनिन्छ ज.स.पा नेपालले उनलाई आफ्नो ठान्दैन भने राजेशमानले पनि जसपा नेपाललाई पराई ठान्छन् । विगतमा निर्वाचनताका “आमाको मुख हेर्ने” कार्यक्रम भन्दै उनी वडा नं. ५ कुम्हालटोलतिर प्रमुख अतिथि बनेर आउँथे । अहिले निर्वाचनको मौसम नभएकाले आमाको मुख हेर्ने कार्यक्रम भएन । अर्को साल २०८४ मा चुनाव हुने बेला आमाको मुख हेर्ने कार्यक्रममा उनी सायद प्रमुख अतिथि बन्न पुग्लान् विचारा चुनावी आमाहरू चुनावमुखी कार्यक्रममा उनी झिल्केझैँ झुल्किन्छन् ।

राजेशमान कता भन्नुको तात्पर्य अहिले उनी कुन दलमा आबद्ध छन् भन्ने जनताको प्रश्न हो । तर बिचरा मेयर “म यता छु” भन्ने अवस्थामा छैनन् । कतिपयले यस्तो मामलालाई “घर न घाटको” पनि भन्छन् । बालेन, हर्क, राजेशमान सबै विगतमा मेयरको हैसियतमा थिए । छलाङ मारेर बालेन प्रधानमन्त्री र हर्क साम्पाङ सांसद र पार्टी नेता बने । तर बिचरा राजेशमान “म त हेरेको हेर्‍यै, म त हेरेका हेर्‍यै” झै जिनतिन मेयर नै छन् । बालेन र हर्क जस्तो लम्बा छलाङ लगाउने क्षमता सबैमा कहाँ हुन्छ र ? जो दलगत रूपमा उम्मेदवार हुन्छ, जितिसकेपछि तितरबितर हुन्छ, उसले कसरी माथि उक्लिने बारे निर्णय गर्न सक्छ । भन्नेहरू त भन्छन् हाम्रो मेयर अहिले अनिर्णयको बन्दी छन् । “हम इधर जाए कि उधर जाए” बिचरा दोधारमा छन् । स्थानीय निर्वाचन नजिकिँदा समेत हाम्रा साहेबले “म यता छु” भन्न सकेका छैनन् । उनका एउटा आसेपासेले मलाई— “साहेब जोड़–घटाउमा हुनुहुन्छ” भनेर सुनाउँथ्यो । तर म वचपन देखिनै अंकगणितमा कमजोर भएकाले उनको जोड़–घटाउको हिसाब मैले बुझिनँ । “जिस्का कोई नहि, उसका खुदा है यारो” सायद साहेबले यही सोचेर चित्त बुझाएका छन् । त्यसो त मेयरका अगुवा–पछुवाहरू समेत अस्तीको संसदीय निर्वाचनपछि परपर भएका छन् रे । जुटनु र टाढिनु साहेबको संस्कार पनि हो ।

अब पाठकहरू भन्नु होला —मेयरसाहेब कता ? भन्ने चिन्ता यो लेखकलाई किन ?
म हिजो र आज पनि छाताछापमै छु । हिजो साहेब मेयरको उम्मेदवार बन्दा उनलाई जिताउन भोट मागेको थिएँ । उनी अहिले कता हो कता ? भएकाले म त्यहि भएकाले उनको चिन्ता लागेर “राजेशमान कता ?” भन्ने सानो कथा लेखेको हो ।

हिजो एउटा चटकेले मलाई विरगंजको साँघुरो मेनरोडमा रोकेर—“भाइ साहब, आपका ध्यान किधर है, मेयर साहेब इधर हैं” भन्दै हावा हवाई बनाइदियो । मेयर साहेबलाई हरिभक्त कटुवालले लेखेका दुई जोर चर्चित पुस्तक—“यो जिन्दगी, खै के जिन्दगी” र “स्पष्टीकरण” पढ्ने सुझाव दिँदै बिदा चाहन्छु ।

जय मधेस मेयर साहेब।